نمی دانم چرا هرچه می گردم برای امتحان اضطراب ندارم؟ هیچ وقت نداشتم. شاید اینکه این حجم کتاب ها هم نتوانسته مغلوبم کند برای عادتیست که می گویند ترکش موجب مرض است و من می گویم کار از عادت گذشته است. روزها و شب های امتحان وسوسه برانگیزند و هنوز درس نخواندن بچه ای بازیگوش ما را ترک نکرده است. هوس مهمانی و اوقات فراغت فقط شب امتحان به سر می زند و من که آخرین سریالی که دیده ام را به یاد ندارم، این شب ها تمام پیام های بازرگانی را هم می بینم و شیرین ترین، خواب این شب است که حتم دارم سرابش نیرزد به بامداد خمار !

قرار بود یک هفته پیش باشد، قرار بود ساعت 7 صبح باشد، شروع درس خواندن من. ولی احتمالآ ساعت از 12:20 شب هم گذشته است، همین هوس ها به سرم زده و خوبی اش اینست که دوست های درس خوانم بیدارند و می توانم با صدای پیامک هایم برایشان زنگ تفریح بزنم !

این وسوسه شب امتحان است، نه شعر. عذر تقصیر هم از قافیه هاست که نیمه شب بود و خیلی یاریم ندادند :

یک ستاره چشمکی زد و فرار...

         مثل یک شهاب تیزپای بیقرار

کودکی پر از هراس و بیم و انتظار

            چشمک ستاره را به چشم دید

در پی نگاه او به هر طرف دوید

          طفلکی تصوری بزرگ از ستاره داشت

در نگاه او هر آنچه بر فراز ابر بود

                    بـــــــــزرگ بود و باشکوه

روزها بی درنگ می گذشت

                       تا شبی که کودک غریب

 در میـــــــــــان کــــــوچــــه

                      آن ستاره را شنـــاخت

چاله ای کمی بزرگ

            چند قطره آب، زلال و پاک

 چند قطره روشنی،

            ستاره بـــود در میـان آن

همان چند قطره ی زلال

            جای یک نگاه منتظر

و جاری تمام آرزو

              نهـــــایت غرور بود

 کودک از دوباره دیدن ستاره، بیقرار

                     از زلال قطــره ها، خجــل

                                و از خـــدا سپـــــــاس !

 دیدن ستاره ای که هم شبیه بود و هم نبود

                 بین آن همه ستاره کار هرکسی نبود. . .

« خود را نمی بینم  

               تو آیینه نیستی    

                        یا من وجود ندارم »